26/07'16 πωπωπω άγχος, κόβεται η ανάσα μου, οσο σκέφτομαι πως σε 24 ωρες θα είμαστε μαζί...Φοβάμαι στρεσάρομαι νιώθω το στομάχι μου να φεύγει απο την θέση του.
Μάτια μου, αγόρι μου, θέλω να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου και να βρίσκομαι στην αγκαλιά σου,
να έχουμε περάσει το στάδιο της συνάντησης.
Είμαι στη δουλειά χωρίς ύπνο και τόσο κουρασμένη, και σε πειράζω στέλνωντας σου διάφορες ανοησίες στο βαιμπερ,νιώθω σαν αυτούς που είναι μπροστά απο εναν υπολογιστή με τα μάτια κατακοκκινα και με εναν καφέ στο χέρι...Σε φοβάμαι..
Μάτια μου, αγόρι μου, θέλω να ανοιγοκλείσω τα μάτια μου και να βρίσκομαι στην αγκαλιά σου,
να έχουμε περάσει το στάδιο της συνάντησης.
Είμαι στη δουλειά χωρίς ύπνο και τόσο κουρασμένη, και σε πειράζω στέλνωντας σου διάφορες ανοησίες στο βαιμπερ,νιώθω σαν αυτούς που είναι μπροστά απο εναν υπολογιστή με τα μάτια κατακοκκινα και με εναν καφέ στο χέρι...Σε φοβάμαι..
Ζείς στο σκοτάδι κλαίγοντας...αναζητόντας τον πόνο που δεν γνώρισες ποτέ, εκείνο τον πόνο που μόνο οσοι δεν εμπορέυτηκαν βίωσαν για πάντα. Όσο και να κρύβεσαι, η βρώμικη ψυχή σου θα ναι κεί ..να σου θυμίζει που βρίσκεσαι. (αν γράφεις όπως ερωτέυεσαι...άστο )
ΑπάντησηΔιαγραφή